این روزها همه با حالم یک رفتار مشترک دارند : 

ادراک... 

فقط نمی دانم چرا «کاف»ـــش اینقدر شبیه «ر» شده است 

کاش ساعت مهربان شود!!

به قدر تکه ای از زمان که آرام شود لب هایم  

که در عطش بوسه می سوزد ...

نبودن فرصتی است برای جویدن اندیشه در باب اینکه بودن چه نعمتی است!

باران لالایی می خواند برای چشم هایم تا بخوابند!

و چقدر خیس است خوابشان...

نمی دانم « آسان » چگونه در ذهن بعضی ها تفسیر می شود

که فعل دردناکی مثل رفتن را خودخواهانه صرف می کنند! 

دندونتو بیار جلو

گره نگاهمون کارش از دست گذشته انگار...

بوسیدن، به اشتراک گذاشتن دردهای لطیف است

بین لبهایمان...

کمی مرا استشمام کن ...

با چشمانت!

اینکه می گویند سال در لحظه ای تحویل می شود

برای من که لحظه های نبودنت ، سال می شود

نفهمیدنی است...

برای هفت سین یاسین یک سین کم است

سـلام کن لطفا!

تنهایی یعنی داشتن لیوان شخصی!

من ایستاده بغض می کنم،

وقتی چشم در چشم من ...

برای غرورم فاتحه می خوانی!

بیا کمی لوس عاشق هم باشیم

شبیه این اس ام اس های توی مجله های خانواده!

بوسه هایم را تف می کنم روی بازوهایم

وقتی شبها تنهایی ام را در آغوش می کشم!